Magiczny Lublin

Wśród wielu niezwykłych rzeczy, którymi może pochwalić się Lublin jest również pewien niepowtarzalny styl architektoniczny. Styl, który od miejsca, w którym występuje przyjął swoją nazwę. Mowa o renesansie lubelskim. Jednak, żeby wyjaśnić dokładnie czym on jest i czym się charakteryzuje warto zacząć od początku i od “zwykłego” renesansu.

Elewacja zewnętrzna kościoła Karmelitów w stylu renesansu lubelskiego
Źródło zdjęcia: www.film.lublin.eu

Czytaj dalej »

To one sprawiały, że lubelski klasztor Dominikanów był znany na całą Polskę. To to pielgrzymowały tłumy wiernych, chcących się przed nimi pokłonić i zatopić w chwili modlitwy. To one towarzyszyły Miastu w wielu trudnych momentach, to one wspierały jego mieszkańców. I to przez kilka stuleci…

Mowa oczywiście o relikwiach Drzewa Krzyża Świętego znajdujących się w Bazylice Mniejszej oo. Dominikanów.
Czytaj dalej »

W zasadzie do końca XVIII wieku w Lublinie nie było wydzielonego miejsca przeznaczonego na pochówek. Lublinianie w tym czasie chowani w kryptach kościelnych oraz w przykościelnych małych cmentarzach. Do dnia dzisiejszego uchowały się szczątki takiego cmentarza znajdującego się obok kościoła Św Trójcy na ulicy Ewangelickiej. Większość znajdujących się tam nagrobków pochodzi z początków XIX wieku.

Pierwszy z prawdziwego zdarzenia cmentarz zawdzięcza Lublin austriackim władzom zaborczym, które to zabroniły chowania zmarłych w kościołach i na cmentarzach przykościelnych. Zarządzenie to miało na celu poprawę stanu sanitarnego miasta i zapobieganie szerzącym się ówcześnie dość często epidemiom. Permisję na otwarcie cmentarza wydał w grudniu 1794 roku ostatni biskup chełmski i lubelski Wojciech Skarszewski. Nowy cmentarz zlokalizowany został poza granicami Lublina na gruntach należących do zakonu Panien Brygidek Lubelskich. Grunty te o wymiarach 225 x 147 łokci (1 łokieć równał się 59,6cm) miasto odkupiło od zakonu. Nowy cmentarz znajdował w dość odległym miejscu a droga do niego wiodła przez nieledwie zasypane szańce i okopy będące pozostałością po fortyfikacjach Lublina. Wobec powyższego przez jeszcze dość długi czas Lublinianie byli chowani na cmentarzach przykościelnych.
Czytaj dalej »

Wyprostuję i wyjaśnię.

30 sierpnia 1877 roku nastąpiło uroczyste otwarcie …

Nie żebym nie lubił wypić paru głębszych na okoliczność jakiegoś jubla ale 130 rocznicę kolei w Lublinie należy uznać za wątpliwą. Przede wszystkim należałoby ustalić kiedy uruchomiono Drogę Żelazną Nadwiślańską (zwaną dalej DŻN). Przyjmuje się, że oficjalnie została oddana do użytku 17 sierpnia 1877 r. Jest to o tyle wątpliwe, że rok wcześniej (1876) oddano do użytku odgałęzienie DŻN Iwangorod (zwany obecnie Dęblinem) – Łuków Towarowy (później zwany Łukowem Terespolskim (od przebiegającej tamtędy Drogi Żelaznej Warszawsko – Terespolskiej) a obecnie ta stacja nazywa się Łuków). Można założyć, z pewnym przybliżeniem, że kolej „w Lublinie” pojawiła się w 1875 roku. Jako potwierdzenie moich przypuszczeń może służyć plan Lublina z roku 1875 roku,
Czytaj dalej »

Jednym z założeń polityki wojsk niemieckich podczas II Wojny Światowej była masowa egzekucja Żydów. Uważano ich za „podludzi”, których należy wyeliminować ze społeczeństwa. Na Lubelszczyźnie działania te odbywały się pod kryptonimem: akcja Reinhard. Ostatni jej etap, który miał miejsce 3 listopada 1943 roku, nazwany został Erntefest, co dosłownie można przetłumaczyć jako dożynki.
Czytaj dalej »

Od samego początku wojny Lublin nie był oszczędzany przez wojsko niemieckie. Pierwsze bombardowanie odbyło się już 2 września w godzinach rannych. Głównym celem nalotu była wtedy Lubelska Wytwórnia Samolotów. Od tego czasu bombardowania powtarzały się średnio co dwa, trzy dni. Stopniowo zniszczeniu ulegały strategiczne miejsca: rejon zajmowany przez 8 pułk piechoty Legionów, mosty oraz tory kolejowe.
Czytaj dalej »

Zbliża sę bardzo ważna rocznica. Rocznica upamiętniająca wydarzenie niezwykłe i doniosłe w dziejach Lublina. Wydarzenie, które sprowokowało przyspieszony rozwój miasta, które otworzyło Lublin na świat. A mowa o wybudowaniu przebiegającej przez Lublin trasy kolejowej łączącej Warszawę z Kowlem. Było to 130 lat temu. 30. sierpnia 1877 roku nastąpiło uroczyste otwarcie kolei nadwiślańskiej (taką nazwę nosiła trasa ze względu na swoje usytuowanie wzdłuż Wisły).

Lublin - dworzec PKP w latach ‘30
Źródło: www.km-lublin.ovh.org

Czytaj dalej »

Po niedzielnej sumie wierni zaczęli opuszczać budynek kościoła. Niektórzy z nich zostawali jeszcze na chwilę indywidualnej modlitwy. Wśród tych, który zostali była również siostra szarytka, siostra Barbara. Przyklękła ona przy kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. I to ona jako pierwsza dostrzegła krwawe łzy płynące z prawego oka postaci na obrazie. Jak sama potem powiedział twarz Matki Boskiej wyglądała w tym momencie jak żywa.
Siostra zaalarmowała kościelnego, potem księdza. Wieść o niezwykłym wydarzeniu dotarła szybko do wszystkich mieszkańców Lublina. Zresztą ni tylko Lublina, gdyż obiegła całą Polskę. Ale równie szybko jak do wiernych, dotarła również do władzy. A według niej w ludowej Polsce nie było miejsca na jakiekolwiek cuda…
Czytaj dalej »

Wiek XV śmiało można nazwać „złotym wiekiem” Lublina. Nie dość, że zyskał ogromną rangę administracyjną, stając się stolicą województwa (1474 rok). Stał się również dużym i znaczącym w całej Europie ośrodkiem handlowym. Cztery jarmarki, odbywające się o każdej porze roku, przyciągały kupców nie tylko z całej Polski, ale także z terenów Europy i Azji.
Czytaj dalej »

Trybunał Koronny był to rodzaj sądu najwyższej instancji w dawnej Polsce. Ustanowiony został przez króla Stefana Batorego. Siedzibą Trybunału wyznaczono dwa miasta w Polsce. Piotrków Trybunalski rozstrzygał spory z Wielkopolski i Mazowsza. Zaś sprawy z województw małopolskich, z Księstwa Oświęcimskiego i Zatorskiego kierowane były do Lublina.
Czytaj dalej »